اقدامی شایسته در وزارت ورزش

خبر حرفه ای/ از آن روزی که سازمان تربیت بدنی تشکیل شد، آنگاه که تیمسارها بر مسند ورزش کشور تکیه داشتند، تا سالیان متمادی پس از آن، مدیریت ورزش استان‌ها اغلب از بیرون از خانه‌ی ورزش برگزیده می‌شد؛ گاه از آموزش و پرورش، گاه از دانشگاه‌ها و گاه از میان نظامیان. در این میان، کارشناسان و کارکنان پرتلاش ادارات کل تربیت بدنی، با همه‌ی تجربه، دانش و دلسوزی‌شان، کمتر فرصت می‌یافتند که در سرزمین آشنای خویش، بار مسئولیت را بر دوش گیرند و سکان‌دار شوند.
این سنت دیرپا، بیش از آنکه ریشه در منطق تخصص داشته باشد، محصول نگاه‌های بیرونی و فشارهای غیرحرفه‌ای بود؛ نگاهی که خانه‌ی ورزش را به ساکنانش نامحرم می‌پنداشت.
اما با حضور دکتر احمد دنیامالی، فصلی تازه در کتاب مدیریت ورزش کشور گشوده شد. او در میانه‌ی فشارهای سیاسی و جناحی، و در برابر درخواست‌های مکرر برخی نمایندگان مجلس برای به‌کارگیری مدیران بیرون از بدنه‌ی وزارت ورزش، ایستادگی کرد و تن به راه آسان اما نادرست نداد. حاصل این ایستادگی، رخدادی کم‌نظیر و تاریخی بود؛ بازگرداندن مدیریت ورزش به صاحبان واقعی آن.
این تصمیم، نه‌تنها اقدامی اداری، که نشانه‌ای از اعتماد به سرمایه انسانی ورزش کشور بود؛ اعتمادی که دلگرمی آفرید، انگیزه زایید و فرصتی تاریخی پدید آورد تا مدیران از دل بدنه‌ی ورزش، تخصص بیاموزند، تجربه بیندوزند و با حس تعلق، در خانه‌ی خود مدیریت کنند.
بی‌تردید، چنین رویکردی می‌تواند بنیان‌گذار نسلی از مدیران حرفه‌ای، پاسخگو و ریشه‌دار در ورزش ایران باشد؛ مدیرانی که ورزش را نه از پشت میزهای بیگانه، بلکه از متن میدان و با زبان اهل آن می‌شناسند.
در پایان، ضمن قدردانی صمیمانه از وزیر ورزش و جوانان برای این تصمیم شجاعانه و خردمندانه، این امید و درخواست نیز به‌حق مطرح است که این شیوه‌ی معقول و اعتمادآفرین، به ستاد وزارت ورزش نیز تسری یابد؛ تا روزی فرا رسد که در عالی‌ترین سطوح این وزارتخانه نیز، مدیریت از دل بدنه‌ی تخصصی و کارشناسی آن برگزیده شود و خانه‌ی ورزش، در همه‌ی ارکانش، به دست اهل خانه اداره گردد.

نویسنده مطلب: علی افتخاری کارشناس ورزش